1

 

Wanhoop wekt mij elke ochtend, vaak in de hoedanigheid van sluimerende muizenissen en duizend vraagstukken waarop ik geen antwoord weet. Hoe kom ik hier, hoe ben ik hier beland? Kan niets mij dan nog vreugde schenken? Ik kreun en steun als ik de bedstee verlaat. Pijntjes, kwaaltjes en ongemakken zijn nu dagelijkse kost. Met tegenzin schuif ik de gordijnen open, ik zie passanten het leven absorberen, het zonlicht opzuigen dat dit voorjaar uitzonderlijk lang op zich liet wachten.

Een wee gevoel in de maagstreek probeer ik weg te spoelen met liters koffie. Het wordt alleen maar erger. Elk geluid krast genadeloos in mijn trommelvlies en geïrriteerd zet ik de radio uit wanneer de nieuwslezer gelaten item na item de woonkamer in katapulteert. Hoeveel ellende kan een mens eigenlijk verdragen?

Het heeft geen zin meer, en zinloosheid is een kille sluipmoordenaar. Alles van betekenis vernielt hij vakkundig tot het hart het begeeft en er niks anders overblijft dan een zwart gat.

De inhoud van de koelkast wekt een zielige indruk. Gedeukte pakjes en zakjes, waarvan minstens de helft de houdbaarheidsdatum al lang heeft overschreden, nemen de weinige ruimte in beslag en maken de dag alleen nog maar verdrietiger.

Wat moet ik ook met deze dag, met die eindeloze zee van tijd? Ik schuifel over het paadje naar de brievenbus en wanneer ik het sleuteltje in het slot draai, valt het deurtje met een snerpend geluid naar beneden. Eén, twee, drie facturen, de krant en een reclamefolder van een doe-het-zelfzaak. Ik voel de blik van mijn immer enthousiaste buurvrouw branden en hoor haar bijna wuiven. Toch kost het mij geen enkele moeite om haar te negeren. Ik rol het hoopje post op en schuifel weer naar binnen. Op zijn plekje bij het grote raam zit Boris. Als ik zuchtend en steunend aan de keukentafel ga zitten, kijkt hij me meewarig aan. Al 10 jaar houdt deze kater me gezelschap en al net zo lang waarderen we elkaars afstandelijkheid. Ik knik hem even toe en laat mijn gedachten dan weer afdwalen naar de orde van de dag.